رویای امریکایی من (My American Dream ) اسم فیلم مستند کوتاه محمد خیرخواه است. این فیلم سه دقیقه‌ای داستان زندگی مردی است معلول به اسم کنزی روبی که توی نوجوونیش توی یه درگیری ۴ تا گلوله می‌خوره که باعث می‌شه قطع نخاع بشه و الان هم با دهنش نقاشی می‌کشه و اون‌ها رو می‌فروشه تا بخشی از خرج زندگی‌شو در بیاره. اگه شما هم علاقه داشته باشین می‌تونین خیلی راحت و بدون هیچ هزینه‌ای  به کنزی یه کمک ۱۰۰۰ دلاری بکنین. روش کار به این صورته که :

این فیلم در مسابقه‌ای که توسط انستیتو ملی معلولیت امریکا برگزار می‌شه شرکت داده شده که تا این لحظه  مقام دوم رو داره. برنده‌ی این مسابقه از طریق رای‌گیری مخاطبین‌اش انتخاب می‌شه. اگر عضو فیس‌بوک هستین می‌تونین توی این لینک ویدئو رو ببینید و با لایک‌دادن، بهش رای بدید، البته قبل‌اش باید تو صفحه‌ی اصلی برید و اینجا رو لایک بزنید. اگر فیلم محمد اول بشه، کنزی روبی برنده‌ی ۱۰۰۰ دلار و یه سفر به واشنگتن می‌شه که قطعاً کمک خوبی‌ه برای این هنرمند معلول. کمک کردن به کنزی یه راه دیگه هم داره برای کسایی که عضو فیس‌بوک نیستن و اون هم اینه که توی صفحه‌ی این ویدئودر یوتیوب برید و اون‌جا ویدئو رو لایک بزنید. بقیه‌ی فیلم‌های فینالیست رو هم توی این صفحه می‌تونید ببینید.

:: مطلب و عکس بالا رو از وبلاگ حنیف برداشتم .

:: مدیری برای تراختور بنام “ سردار جعفری “

عکس بالا از مجموعه ی شیرجه است و پائینی از مجموعه ی رمضان که بوستون کار کرده .

تن تو را یکسره
رام و پر
برای من ساخته اند.
دستم را که بر آن می سرانم
در هر گوشه ای کبوتری می بینم
به جستجوی من
گوئی عشق من، تن تو را از گل ساخته اند
برای دستان کوزه گر من.

پابلو نرودا

کاش رهبر می دانست قیمت این خنده ای که به روی این نا کس زده به چه قیمتی تمام خواهد شد . کاش قبل از این تبسم ، نامه ی این مردک معلوم الحال و جاعل و دزد خط رو خوانده بود . یقین دارم آنجناب از نامه و شعر امیر عاملی بی خبرند . وگرنه اینچنین …
متاسفم که باز این منفور اهالی خوشنویسی ، نامه و شعر دوم رو با عنوان ” ربنا دکان آواز تو شد ” به آستان حضرت هنر تقدیم کرده ! تا اگر شکی در گفته هایمان بود بر طرف شود و به یقین برسیم . شما بخونید و قضاوت کنید . مایه ی شرمساری از نامه ی دوم بدتر امضای زیر نامه است که خود رو استاد شعر و خوشنویسی هم دانسته این متقلب دزد بی همه چیز . افسوس از سایت رهبری که نا دانسته این عکس رو منتشر کرده . کاش دست یکی برسه و خبر بده .
:: آقای عاملی ! ، اهالی محجوب و ماخوذ به حیای موسیقی و خط ، از بی ارزشی شما و کارتون ، زبان بسته اند . وگرنه تو خودت با خبری از برندگی قلم و زبانشون . کاش این رو هم می فهمیدی . با اینکه ایمان دارم افرادی مثل تو ، هیچ بویی از نشئه ی هنر نبرده اند ، با این حال وقت جبران داری وگرنه هر منفعت و مرتبه ای که از این کلمات ننگین عایدت بشه از گوشت سگ نجس تره . صد رحمت به گوشت سگ که مملو از کالریه ! .

دوستانی که علاقمند به کار با نور و ابزار نورپردازی در آتلیه هستن میتونن این سایت رو ببینن . در نوع خودش کار بدیعی است . گرچه تکنیک ها خیلی حرفه ای نیست . با این حال فکر میکنم کمک خوبی باشه در قدمهای ابتدایی .

با علی ، سری به کارگاه البرز زدیم . … مهربون و دوست داشتنی . یه پسر ایرونی با حال و پر از شر و شور . البرز دانشجوری مجسمه سازیه در باکو . این روزها مشغول ساختن چنتا کار از تصورات و تمرینات ذهنی خودشه . علاوه علاقمندی اش به مجسمه سازی ، گیتار الکتریک رو هم خوب می زنه . البته متاسفانه بدلیل رویکرد های نظام به جهت دهی اجباری جوان ها به دین مداری ( از نوع خواست حکومت ) ، انواع هنر بخصوص مجسمه سازی و موسیقی های این جنسی ، به زیر زمین ها کشیده شده و متاسفانه آوای مملو از زندگی و ایجاد شور و فکر این نوع از موسیقی محکوم به ترس و لرز و انزوا شده . در هر صورت این هنرمندان جوان ، کار خودشون رو می کنند . چون اصالتا هنر ناب ، کار خودش رو میکنه و متعهد به زمان و مکان نیست . البرز هم یکی از همون گربه های ایرانی ( روایت بهمن قبادی ) است . امروز البرز ۲۴ ساله شد ! .

از صدها سال پیش
که تو را درون دوات دوست می داشتم
و می کوشیدم تا با تو
عشقی نوین بنیاد کنم …
زیرا میان من و تو ، در دراز نای عمر ، نان بود و مرکب بود …
اینک که در قاره ای دیگر
در کنار تو باران می بارد
شعر من مرطوب می گردد !

غاده السمان

امروز که گذشت تولد مسعود بود . یک تاجیک اصیل . منم هستم البته . از این کلاه ها هم دارم ! .

:: عکس مسعود از رضا دقتی

:: سوالاتی که بعد از این نوشته ی روزنامه کیهان اومد توی ذهنم اینه که اگر شجریان خواننده ۲۰ هزار تومانی فرح ( پهلوی ) بوده ، کیهان اون روز چند قرونی بوده ؟ و اینکه چرا رسانه ی محترم ملی این ” ترنم روح بخش فرشتگان ” رو پخش نمیکنه تا دیگه اون ” خصم ” به آوای منافقانه ی ” ربنا ” گوش نده ؟  . یعنی گوش جناب شریعتمداری فقط باید بشنوه  ؟! و دیگه اینکه اگر استاد ، الان به ساز شما حرکات موزون در میاوردند ، قیمتشون در زمان فرح و الان چند بوده . مظنه رو بفرمائید لطفا .

:: با هدف تنوع بخشی و احترام به ذائقه‌های مختلف، ۱۷ قطعه صوتی ربنا در شبکه‌های سیما توزیع شد. با انتشار این خبر ، یاد اون مسابقه افتادم که سر تقلید صدای آهنگران گذاشتند ، خودش چهارم شد ! . یعنی آدم دلش میخواد هلاک این ذائقه سنجی بشه که ظرف یکماه ۱۷ نوع یافت شد .

پاکستان همچنان در حال غرق شدنه . عکسها قدر کافی گویا هستند . متاسفم که نشد برم کار کنم .

کارگاه آموزشی مولتی مدیا رو از دست ندید . لا اقل برای علاقمندان برای ادیت عکس بسیار فرصت خوبیه . بچه های دوربین دات نت زحمت زیادی کشیدن برای بر پائیش .

محض آرشیو و دوستانی که ندیده بودند . چون از تاریخ ابراز این عکسها گذشته ، قبلا توی lightstalkers هم تعدادیش رو گذاشته بودم  .بناست با راهنمایی یکی از دوستان ! مولتی مدیاش کنیم که همچنان در برنامه ی پنجم قرار داره . نشون دادن این عکسها صرفا جنبه تکنیکی و رفع اشکال از طرف دوستان مستند کاره و نه نشان دادن زوایای اعتقادی مردم . این رو برای این گفتم که مورد نقد برخی قرار نگیرم که این عکسهای خون آلود و مشمئز کننده و … چیه . این گروه و حرکتشون کاملا از روی اعتقاده و من اینجا منظورم نقد رفتارشون نیست . که صد البته کاملا یک امر خصوصی و مال خودشونه . اینها به همون دلیل این کار ور میکنن که گروهی دیگه نمیکنند . در نتیجه این رفتار هم بخشی از آداب و سنت های یک سر زمینه و هیچ ارتباطی با عقاید دیگران که این رفتار رو نمیکنند نداره . من فکر میکنم که این طور اگر به مساله نگاه کنیم ، دنیا رنگ دیگری هم خواهد داشت .

مجموعه عکسهای Marcus Bleasdale فکر میکنم دیدنی باشه .

محمد در وبلاگش نوشته :

یک سوال از عکاس ها یا کسانی که با عکس و ویدیو سر و کار دارند:

همین حالا اگر برای هارد لپ تاپ یا کامپیوترتان یک اتفاق بیفتد و همه ی محتویات آن پاک شود؛ چقدر فایل از دست می دهید؟ همه ی آن؟ بخشی از آن؟ تنها وقتی کار بک آپ کشیدن و آرشیو کردن فایل هایتان درست است که جوابتان هیچ فایل باشد. همین حالا این سوال  را از خودتان بپرسید و به شدت به فکر مراقبت کردن از فایل هایتان باشید.

عکاس حداقل با دو چیز زنده است: آرشیو خوب؛ ارتباط خوب

یادم هست خیلی خوش میگذشت . روزگاری که این سن و سال بودیم . بیرون با هم قدهای خودم فوتبال و هفت سنگ بازی میکردیم . خاک و خولی میشدیم . خونه هم که میومدیم یه کتک مفصل از ننه می خوردیم که … ذلیل شده این چه ریخت و قیافه ایه برا خودت درست کردی . حالا که به اون روزها نگاه میکنم … حسرت گذر عمر . کاش همون قدری مونده بودم . کاش همون کتک ها هنوز بود .