پوتین

ممکنه بشه جلوی کسی که از عکاسی چیزی نمیدونه یا کم میدونه بتونی شلنگ تخته بندازی و مانور کنی و از کلمات قلمبه سلمبه استفاده کنی ، اما وقتی اسماعیل عباسی جلوی دوربینت میاد ،‌ تکلیفت روشنه . باید راست شو بگی . و گرنه کسی که در فتوژورنالیسم ، حرف اول و آخرش صداقت در کار و اخلاقه ، بخوبی حالیشه تو داری اطوار میریزی یا عکس میگیری . اعتراف میکنم کار سختی بود . خاصیت آدم بزرگا همینه . دروغ رو میفهمن .

اسماعیل عباسی چهره ی آشنای جامعه ی عکاسی ، مترجم و منتقد حرفه ای عکاسی در همه ی زمینه هاست . با این همه ،‌ مهربونی و شیرینی کلام و نگاهش از اون ، یک انسان دوست داشتنی ساخته . کاش بشه قبل از هر حسرتی قدر این افراد رو بفهمیم .

فقط چند روزی نگذشته از آزادی مشروط اش . همان چهره صمیمی و مقبول غالب مردم . فقط صرف اینکه صادقانه و از سر دلسوزی و رضای خدا و خلق ، با نوشتن نامه ای نقادانه به رهبر جمهوری اسلامی و شاید همه ی آگاهان ، باز دچار اسارت و زندان شد . محمد نوری زاد به اوین برگشت . عکسها ، لحظه های نماز و افطار و خداحافظی است . ساده . صادق و در نهایت ایمان . آخرین نوشته ی محمد ، در لحظات مراجعت به اوین .

آرشیو عکسهای انتخابات ریاست جمهوری .

این بچه های با صفا و با حال محله ی ما . جمع دوست داشتنی جوونای کوچه بالایی رو مدتها بود که عصر ها میدیدم . صدای بسکتبال شون تا اینجا میاد گاهی . کم کم دارم باهاشون رفیق میشم تا بتونم یه کار خوب جمع کنم از بازیها و حرفها و زندگیشون . کمی با غر و لند نگام میکنن . اعتماد نمیکنن . حق هم دارن . یه پیر مرد زپرتی وسط اینهمه انرژی و شور و جوونی .